X
تبلیغات
کتاب یاسمین (م . مودب پور)

کتاب یاسمین (م . مودب پور)

برای اولین بار ! در این وبلاگ داستان کامل یاسمین گذاشته می شود .

آينده از آن كساني است كه زودتر از ديگران تصميم ميگيرند.

سایت کلیکی پی باکس

پی باکس

اينهم مدركي دال بر پرداخت به اينجانب

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم اردیبهشت 1391ساعت 0:46  توسط نگار  | 

فارسی یا پارسی؟

من در کشوری زندگی می کنم که زبان آن پارسی است ولی چون عرب "پ" ندارد به آن می گویند فارسی (شریعتی )

به قلم : یک پارسی زبان / برگرفته شده از وبلاگ " زبان شیرین پارسی "

در زبان عربی چهار حرف: پ گ ژ چ وجود ندارد. آن‌ها به جای این ۴ حرف، از واج‌های : ف - ک – ز - ج بهره می‌گیرند.

و اما: چون عرب‌ها نمی‌توانند «پ» را بر زبان رانند، بنابراین ما ایرانی‌ها،

به پیل می‌گوییم: فیل

به پلپل می‌گوییم: فلفل

به پهلویات باباطاهر می‌گوییم: فهلویات باباطاهر

به سپیدرود می‌گوییم: سفیدرود

به سپاهان می‌گوییم: اصفهان

به پردیس می‌گوییم: فردوس

به پلاتون می‌گوییم: افلاطون

به تهماسپ می‌گوییم: تهماسب

به پارس می‌گوییم: فارس

به پساوند می‌گوییم: بساوند

به پارسی می‌گوییم: فارسی!

به پادافره می‌گوییم: مجازات، مکافات، تعزیر، جزا، تنبیه...

به پاداش هم می‌گوییم: جایزه

چون عرب‌ها نمی‌توانند «گ» را برزبان بیاورند، بنابراین ما ایرانی‌ها

به گرگانی می‌گوییم: جرجانی

به بزرگمهر می‌گوییم: بوذرجمهر

به لشگری می‌گوییم: لشکری

به گرچک می‌گوییم: قرجک

به گاسپین می‌گوییم: قزوین!

به پاسارگاد هم می‌گوییم: تخت سلیمان‌نبی!

چون عرب‌ها نمی‌توانند «چ» را برزبان بیاورند، ما ایرانی‌ها،

به چمکران می‌گوییم: جمکران

به چاچ‌رود می‌گوییم: جاجرود

به چزاندن می‌گوییم: جزاندن

چون عرب‌ها نمی‌توانند «ژ» را بیان کنند، ما ایرانی‌ها

به دژ می‌گوییم: دز (سد دز)

به کژ می‌گوییم: :کج

به مژ می‌گوییم: : مج

به کژآ یین می‌گوییم: کج‌آ یین

به کژدُم می‌گوییم عقرب!

به لاژورد می‌گوییم: لاجورد

فردوسی فرماید:

به پیمان که در شهر هاماوران سپهبد دهد ساو و باژ گران

اما مابه باژ می‌گوییم: باج

فردوسی فرماید:

پیاده شد از اسپ و ژوپین به دست همی رفت شیدا به کردار مست

اما ما به اسپ می‌گوییم: اسب

به ژوپین می‌گوییم: زوبین

وچون در زبان پارسی واژه‌ها یی مانند چرکابه، پس‌آب، گنداب... نداریم، نام این چیزها را گذاشته‌یم فاضل‌آب،

چون مردمی سخندان هستیم و از نوادگان فردوسی،

به ویرانه می‌گوییم خرابه

به ابریشم می‌گوییم: حریر

به یاران می‌گوییم صحابه!

به ناشتا وچاشت بامدادی می‌گوییم صبحانه یا سحری!

به چاشت شامگاهی می‌گوییم: عصرانه یا افطار!

به خوراک و خورش می‌گوییم: غذا و اغذیه و تغذیه ومغذی(!)

به آرامگاه می‌گوییم: مقبره

به گور می‌گوییم: قبر

به برادر می‌گوییم: اخوی

به پدر می‌گوییم: ابوی

و اکنون نمی‌دانیم برای این که بتوانیم زبان شیرین پارسی را دوباره بیاموزیم و بکار بندیم، باید از کجا آغاز کنیم؟!

هنر نزد ایرانیان است و بس! از جمله هنر سخن گفتن! شاعر هم گفته است: تا مرد سخن نگفته باشد، عیب و هنرش نهفته باشد! بنابراین،چون ما ایرانیان در زبان پارسی واژه‌ی گرمابه نداریم به آن می‌گو ییم: حمام!

چون در پارسی واژه‌های خجسته، فرخ و شادباش نداریم به جای «زاد روزت خجسته باد» می‌گو ییم: «تولدت مبارک».

به خجسته می گو ییم میمون

اگر دانش و «فضل» بیشتری بکار بندیم می‌گوییم: تولدت میمون و مبارک!

چون نمی‌توانیم بگوییم: «دوستانه» می گو ییم با حسن نیت!

چون نمی‌توانیم بگوییم «دشمنانه» می گوییم خصمانه یا با سوء نیت

چون نمی‌توانیم بگو ییم امیدوارم، می‌گو ییم ان‌شاءالله

چون نمی‌توانیم بگو ییم آفرین، می‌گو ییم بارک‌الله

و چون نمی‌توانیم بگو ییم نادارها، بی‌چیزان، تنُک‌‌‌مایه‌گان، می‌گو ییم: مستضعفان، فقرا، مساکین!

به خانه می‌گوییم: مسکن

به داروی درد می‌گوییم: مسکن (و اگر در نوشته‌ای به چنین جمله‌ای برسیم : «در ایران، مسکن خیلی گران است» نمی‌دانیم «دارو» گران است یا «خانه»؟

به «آرامش» می‌گوییم تسکین، سکون

به شهر هم می‌گوییم مدینه تا «قافیه» تنگ نیاید!

ما ایرانیان، چون زبان نیاکانی خود را دوست داریم:

به جای درازا می گوییم: طول

به جای پهنا می‌گوییم: عرض

به ژرفا می‌گوییم: عمق

به بلندا می‌گوییم: ارتفاع

به سرنوشت می‌گوییم: تقدیر

به سرگذشت می‌گوییم: تاریخ

به خانه و سرای می‌گوییم : منزل و مأوا و مسکن

به ایرانیان کهن می گوییم: پارس

به عوعوی سگان هم می گوییم: پارس!

به پارس‌ها می‌گوییم: عجم!

به عجم (لال) می گوییم: گبر

چون میهن ما خاور ندارد،

به خاور می‌گوییم: مشرق یا شرق!

به باختر می‌گوییم: مغرب و غرب

و کمتر کسی می‌داند که شمال و جنوب وقطب در زبان پارسی چه بوده است!

چون «ت» در زبان فارسی کمیاب وبسیار گران‌بها است (و گاهی هم کوپنی می‌‌شود!)

تهران را می نویسیم طهران

استوره را می نویسیم اسطوره

توس را طوس

تهماسپ را طهماسب

تنبور را می نویسیم طنبور(شاید نوایش خوشتر گردد!)

همسر و یا زن را می نویسیم ضعیفه، عیال، زوجه، منزل، مادر بچه‌ها،

چون قالی را برای نخستین بار بیابانگردان عربستان بافتند (یا در تیسفون و به هنگام دستبرد، یافتند!) آن را فرش، می نامیم!

آسمان را عرش می‌نامیم!

استاد توس فرمود:

چو ایران نباشد، تن من مباد! بدین بوم و بر زنده یک‌تن مباد!

و هرکس نداند، ما ایرانیان خوب می‌دانیم که نگهداشت یک کشور، ملت، فرهنگ و «هویت ملی» شدنی نیست مگر این که از زبان آن ملت هم به درستی نگهداری شود.

ما که مانند مصری‌ها نیستیم که چون زبانشان عربی شد، امروزه جهان آن‌ها را از خانواده‌ی اعراب می‌دانند.

البته ایرانی یا عرب بودن، هندی یا اسپانیا یی بودن به خودی خود نه مایه‌ی برتری‌ است و نه مایه‌ سرافکندگی. زبان عربی هم یکی از زبان‌های نیرومند و کهن است.

سربلندی مردمان وکشورها به میزان دانستگی‌ها، بایستگی‌ها، شایستگی‌ها، و ارج نهادن آن‌ها به آزادی و «حقوق بشر» است.

 

با این همه، همان‌گونه که اگر یک اسدآبادی انگلیسی سخن بگوید، آمریکایی به شمار نمی‌آید، اگر یک سو یدی هم، لری سخن بگوید، لُر به شمار نخواهد رفت. چرا یک چینی که خودش فرهنگ و زبان و شناسنامه‌ی تاریخی دارد، بیاید و کردی سخن بگوید؟ و چرا ملت‌های عرب، به پارسی سخن نمی‌گویند؟ چرا ما ایرانیان باید نیمه‌عربی - نیمه‌پارسی سخن بگو ییم؟

فردوسی، سراینده‌ی بزرگ ایرانیان در ۱۰۷۰ سال پیش برای این که ایرانی شناسنامه‌ی ملی‌اش را گم نکند، و همچون مصری از خانواده‌ی اعراب به شمار نرود، شاهنامه را به پارسی‌ی گوش‌نوازی سرود و فرمود:

پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد وبارانش ناید گزند

جهان کرده‌ام از سخن چون بهشت از این بیش تخم سخن کس نکشت

از آن پس نمیرم که من زنده‌ام که تخم سخن من پراگنده‌ام

هر آن کس که دارد هُش و رای و دین پس از مرگ بر من کند آفرین

اکنون منِ ایرانی چرا باید از زیباترین واژه‌های دم دستم در «زبان شیرین پارسی» چشم‌پوشی کنم و از لغات عربی یا انگلیسی یا روسی که معنای بسیاری از آنان را هم بدرستی نمی‌دانم بهره بگیرم؟

و به جای توان و توانا یی بگویم قدرت؟

به جای نیرو و نیرومندی بگویم قوت؟

به جای پررنگی بگویم غلظت؟

به جای سرشکستگی بگویم ذلت؟

به جای بیماری بگویم علت؟

به جای اندک و کمبود بگویم قلت؟

به جای شکوه بگویم عظمت؟

به جای خودرو بگویم اتومبیل

به جای پیوست بگویم ضمیمه، اتاشه!!

به جای مردمی و مردم سالاری هم بگویم «دموکراتیک»

به باور من، برای برخی از ایرانیان، درست کردن بچه، بسیار آسان‌تر است از پیداکردن یک نام شایسته برای او! بسیاری از دوستانم آنگاه که می‌خواهند برای نوزادانشان نامی خوش‌آهنگ و شایسته بیابند از من می‌خواهند که یاری‌شان کنم! به هریک از آن‌ها می‌گویم: «جیک جیک تابستون که بود، فکر زمستونت نبود؟!»

به هر روی، چون ما ایرانیان نام‌هایی به زیبایی بهرام و بهمن و بهداد و ... نداریم، اسم فرزندانمان را می‌گذاریم علی‌اکبر، علی‌اوسط، علی‌اصغر! (یعنی علی بزرگه، علی وسطی، علی کوچیکه!)

پسران بعدی را هم چنین نام می‌نهیم: غلامعلی، زینعلی، کلبعلی (سگِ علی= لقبی که شاه اسماعیل صفوی برخود نهاده بود و از زمان او رایج گردید) محمدعلی، حسین‌علی، حسنعلی، سبزعلی، گرگعلی، شیرعلی، گداعلی و....

نام آب کوهستان‌های دماوند را هم می‌گذاریم آبعلی!

وچون در زبان پارسی نام‌ها یی مانند سهراب، سیاوش، داریوش و... نداریم نام فرزندانمان را می‌گذاریم اسکندر، عمر، چنگیز، تیمور، ...

و چون نام‌های خوش‌آهنگی همچون: پوران، دُردانه، رازدانه، گلبرگ، بوته، گندم، آناهیتا، ایراندخت، مهرانه، ژاله، الیکا (نام ده و رودی کوچک در ایران)، لِویس (نام گل شقایق به گویش اسدآبادی= از دامنه‌های زبان پهلوی ساسانی) و... نداریم، نام دختران خود را می‌گذاریم: رقیه و معصومه و زهرا و سکینه و سمیه و ...

دانای(حکیم) توس فرمود:

بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی

از آن‌جایی که ما ایرانیان مانند دانای توس، مهر بی‌کرانی به میهن خود داریم

به جای رستم‌زا یی می‌گو ییم سزارین

رستم در زهدان مادرش رودابه آنچنان بزرگ بود که مادر نتوانست او را بزاید، بنابراین پزشکان، پهلوی مادر را شکافتند و رستم را بیرون آوردند. چنین وضعی برای سزار، قیصر روم هم پیش آمد و مردم باخترزمین از آن‌پس به این‌گونه زایاندن و زایش می‌گویند سزارین. ایرانیان هم می‌توانند به جای واژه‌ی «سزارین» که در زبان پارسی روان شده، بگویند: رستم‌زا یی

به نوشابه می‌گوییم: شربت

به کوبش و کوبه می‌گوییم: ضربت

به خاک می‌گوییم: تربت

به بازگشت می‌گوییم: رجعت

به جایگاه می‌گوییم: مرتبت

به هماغوشی می‌گوییم: مقاربت

به گفتاورد می‌گوییم: نقل قول

به پراکندگی می‌گوییم: تفرقه

به پراکنده می‌گوییم: متفرق

به سرکوبگران می‌گوییم: قوای انتظامی

به کاخ می‌گو ییم قصر،

به انوشیروان دادگر می‌گوییم: انوشیروان عادل

در «محضرحاج‌آقا» آنقدر «تلمذ» می‌کنیم که زبان پارسی‌مان همچون ماشین دودی دوره‌ی قاجار، دود و دمی راه می‌اندازد به قرار زیر:

به خاک سپردن = مدفون کردن

دست به آب رساندن = مدفوع کردن

به جای پایداری کردن می‌گوییم: دفاع کردن= تدافع = دفع دشمن= دفع بلغم = و...

به جای جنگ می‌گوییم: = مدافعه، مرافعه، حرب، محاربه.

به چراغ گرمازا می‌گوییم: علاءالدین! یا والور!

به کشاورز می‌گوییم: زارع

به کشاورزی می‌گوییم: زراعت

اما ناامید نشویم. این کار شدنی است!

تا سال‌ها پس از انقلاب مشروطیت به جای دادگستری می‌گفتیم عدلیه به جای شهربانی می‌گفتیم نظمیه به جای شهرداری و راهداری می‌گفتیم بلدیه به جای پرونده می‌گفتیم دوسیه به جای …

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم بهمن 1389ساعت 2:3  توسط نگار  | 

سلام به همه دوستان گل .

من سانازم . همونی که بعضی جاهای وبلاگ نگار عزیز یادی از من کرده .

قراره با یکی از وبلاگهای کتابخونه های اینترنتی همکاری داشته باشم و در آینده می تونید بنده رو اونجا ببینید. این از مورد اول .

مورد بعدی اینکه مدیر این وبلاگ لطف کردند و کتاب رو به صورت کامل آپلود کردن .

یاسمین (کامل) البته فایل پی دی اف هست.

مورد سوم هم یه خبر خیلی خوبه دیگیه  لینک رمان یلدا و خواستگاری یا انتخاب رو هم این دوستان زحمت کشیدن گذاشتن (اینها هم نوشته آقای مودب پور است )

با اجازه من لینکای این کتاب ها رو اینجا می زارم ولی از این به بعد بیان اونجا که کلی کتاب قراره بزاریم . بنده هم قراره کتابهای در خواستی شما رو سرچ کنم پس بیاین و کتابهای مورد علاقه تون رو بگین

یلدا

خواستگاری یا انتخاب

اینم از این دو کتاب دیگه . شاد و موفق و پیروز باشید  همیشه . به امید دیدار مجدد .

آخ داشت یادم میرفت اسم و آدرس اون وبلاگ رو بگم . از این دوستان هم باید یه تشکر حسابی بکنم.

کتابخانه مجازی

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام آبان 1387ساعت 23:22  توسط نگار  | 

قسمت آخر و خداحافظی

سلام به دوستان بی معرفت !

تعجب نداره خوب بی معرفتین دیگه ! از جمعه تا حالا بیش از ۱۶۰ بازدید وبلاگ داشته ولی تعداد نظرات ۱۳ تایه . خودتون ببینید کاری می کنید که من دیر به دیر بیام !

امروز اومدم عیدی بهتون بدم  این گلها عیدی من به شما ها . حالا قسمت سیزدهم هم می زارم که عیدیه کامل بشه .

اینم از قسمت آخر داستان برید حالشو ببرید .

یاسمین 13 (قسمت آخر)

خوبی و بدی دیدید حلالم کنید .

در آخر هم جا داره از دوستانی که همراهی کردن تشکر کنم . یه تشکر ویژه هم از دوست خوبم ساناز باید داشته باشم که فایل داستان رو بهم داده و دو ، سه پست قبل رو براتون گذاشته .

راستی کل داستان رو می خوام تو یه فایل بزارم براتون آپلود کنم آخه دوستان گفتن بعضی از قسمت ها فایل دیگه ای جایگزین شده بهم یه سرور خوب که کار باهاش راحت باشه رو معرفی کنید .

+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 14:43  توسط نگار  | 

قسمت دوازدهم

بازم اومدم با یه قسمت دیگه .

تو این قسمت داستان هدایت تموم میشه . می مونه سرنوشت بهزاد و کاوه و فرنوش که اونم تو قسمت سیزدهم معلوم میشه .

یاسمین 12

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم آبان 1387ساعت 22:23  توسط نگار  | 

قسمت یازدهم

می بینید چه بچه ی خوفی شدم . مرتب و منظم .

اگه غلط تایپی زیاد داشت ببخشید فرصت ویرایش نداشتم .

اینم از یه قسمت دیگه داستان .

یاسمین 11

یه معذرت خواهی دیگه هم بکنم . اونم از این بابت که نمی تونم بهتون سر بزنم و خبر بدم که قسمت دیگه ای از داستان رو گذاشتم . ( ولی اینو بگم زود به زود سر بزنید چون می خوام داستان رو زود تمومش کنم .)

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آبان 1387ساعت 14:22  توسط نگار  | 

یاسمین 9 و 10

سلام به همگی .

شرمندم که این دفعه اینقدر دیر اومدم . به جاش دو قسمت براتون می زارم

یاسمین 9

به علت اینکه اغلبتون درس و مدرسه و دانشگاه دارید تصمیم گرفتم زودتر این داستان رو بزارم و خیال خودم و شما رو راحت کنم . البته اگه محدودیت حجم اینترنتم بزاره .

یاسمین 10

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آبان 1387ساعت 14:39  توسط نگار  | 

قسمت هشتم

سلام به همگی .

اینم از قسمت هشتم .

یاسمین 8

پ. ن : یکی با نام نیلوفر گفته بود لینکم کرده ولی آدرس وبش رو نذاشته بود لطف کنه آدرس وبش رو بگه که منم لینکش کنم .

داستان حدودا نصفه شد . بهم روحیه بدید تا بقیشو بزارم . البته تا حالا که بهم لطف داشتید .

+ نوشته شده در  جمعه سوم آبان 1387ساعت 12:9  توسط نگار  | 

قسمت هفتم

اینم از قسمت  هفتم . بازم نسترن جون بهونه ای شد برای گذاشتن یه قسمت دیگه ...

یاسمین 7

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387ساعت 23:45  توسط نگار  | 

یه قسمت دیگه

سلام

امیدوارم همه خوب باشید .

امروز هم یه قسمت دیگه میزارم که هدیه ی من به نسترن جون به خاطر قبولی در دانشگاهه .

یاسمین 6

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مهر 1387ساعت 16:57  توسط نگار  |